Ik dacht dat mentale weerbaarheid betekende dat je hard moest zijn. Ik had het mis.
Wat de mariniersopleiding, een ultratrail en een stressfractuur mij leerden over doorzettingsvermogen
“Wat wil je? Evacueren?”
Ik lag ziek in de ziekenboeg tijdens een tien dagen durend bivak van de mariniersopleiding.
Door een combinatie van slaapgebrek, fysieke uitputting en dagenlang afzien voelde ik me ellendig.
Ik had koorts.
Ik begon zelfs te hallucineren.
Tussen de bomen zag ik dingen die er niet waren. Op een gegeven moment stond er volgens mij zelfs een koelkast midden in het bos.
Ik wilde maar één ding.
Naar huis.
Naar mijn bed.
De vraag van de verpleegkundige voelde daarom bijna als een cadeautje.
“Wat wil je? Evacueren?”
Maar er zat een addertje onder het gras.
Als ik zou stoppen, moest ik het bivak later opnieuw doen.
Ik had op dat moment al zeven van de tien dagen achter de rug.
En ineens besefte ik iets.
Ik hoefde niet te kiezen tussen afzien en niet afzien.
Ik koos tussen twee vormen van ongemak.
Nu stoppen en later opnieuw beginnen.
Of nog drie dagen afzien en het hoofdstuk afsluiten.
Ik besloot door te gaan.
Achteraf denk ik vaak terug aan dat moment.
Niet omdat het misschien wel de zwaarste dag uit mijn leven was.
Maar omdat ik daar een les leerde die ik vandaag nog steeds gebruik.
Tijdens ultra trails.
Tijdens blessures.
En eerlijk gezegd ook gewoon in het dagelijks leven.
Want doorzettingsvermogen is iets heel anders dan de meeste mensen denken.
Om uit te leggen waarom, moeten we even terug naar een achttienjarige jongen die geen idee had waar hij aan begon.
Toen ik zeventien was, gingen mijn vrienden studeren.
Zij hadden andere plannen.
Wisten ongeveer welke kant ze op wilden.
Ik niet.
Een jaar eerder bezocht ik samen met een vriend een open dag van het Korps Mariniers. Ik was direct onder de indruk van het avontuur, de fysieke uitdaging en de sfeer.
Het leek me geweldig om daar onderdeel van uit te maken.
Tegelijkertijd twijfelde ik enorm.
Kon ik dit eigenlijk wel?
Fysiek?
Mentaal?
Ik had geen idee.
Toch schreef ik me in.
Achteraf denk ik dat die onzekerheid juist mijn brandstof was.
Ik wilde weten waar mijn grens lag.
Misschien wilde ik ook wel ontdekken wie ik zou worden als ik mezelf echt uitdaagde.
Wat ik toen nog niet wist, was dat naïviteit soms een voordeel is.
Als iemand me vooraf had verteld hoe zwaar de opleiding daadwerkelijk zou worden, was ik misschien nooit begonnen.
Gelukkig wist ik dat niet.
Soms is onwetendheid precies wat je nodig hebt om de eerste stap te zetten.
Toen ik eenmaal op de kazerne zat, ontdekte ik al snel dat de opleiding niet alleen draaide om fysieke prestaties.
Het was één groot mentaal spel.
Ik zag mensen afhaken.
De ene na de andere.
Gek genoeg motiveerde me dat.
Niet omdat ik beter was.
Maar omdat ik nieuwsgierig werd.
Wat gebeurde er als je bleef staan op het moment dat je eigenlijk wilde weglopen?
Langzaam begon ik te begrijpen dat ongemak onderdeel van het spel was.
Niet iets wat opgelost moest worden.
Maar iets wat erbij hoorde.
Dat bleek een waardevolle les.
Foto: Sierra Nevada Ultra Trail 2025
In het betaalde gedeelte lees je hoe een survivaloefening in de jungle van Suriname, een ultratrail van 100 kilometer en een stressfractuur in mijn bekken me allemaal dezelfde les leerden over doorzettingsvermogen.
